บทภาวนาพระคำประจำวััน

“ท่านได้เชื่อฟังและได้เดินทางออกไปโดยหารู้ไม่ว่าจะไปทางไหน” (ฮีบรู 11:8)

ในพระคริสตธรรมคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิม ความสัมพันธ์ของแต่ละบุคคลกับพระเจ้าปรากฎให้เห็นโดยระดับของการที่เขาแยกออกมาอยู่ต่างหาก เราสามารถสังเกตเห็นสิ่งนี้ได้ในชีวิตของอับราฮัม โดยการที่เขาแยกตัวออกมาจากบ้านเกิดเมืองนอนและเพื่อนฝูงญาติพี่น้อง ในยุคสมัยที่เราทั้งหลายอยู่นี้ การแยกตัวออกไม่ได้หมายถึงการแยกออกมาอยู่ห่างเหินจากพวกพี่น้องที่ยังไม่รู้จักพระเจ้า แต่หมายถึงการที่เราแยกตัวออกจากพวกเขาในแง่ของความคิดและศีลธรรม พระเยซูตรัสถึงเรื่องดังกล่าวนี้ในลูกา 14:26

การดำเนินชีวิตโดยความเชื่อหมายความว่า คุณไม่รู้เลยว่าพระองค์จะทรงนำคุณไปที่ไหน แต่มันก็หมายถึงด้วยว่าคุณรักและไว้วางใจพระองค์ผู้ทรงนำคุณ นี่คือชีวิตที่อาศัยความเชื่ออย่างแท้จริง คือมิได้คำนึงถึงความฉลาดเฉลียวหรือเหตุผลแต่เป็นชีวิตแห่งการรู้จักพระองค์ผู้ทรงเรียกให้เราออกเดินทางไป ความเชื่อหยั่งรากลงในการรู้จักบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ แต่กับดักสำคัญยิ่งอันหนึ่งคือความเชื่อที่สันนิษฐานว่า หากเรามีความเชื่อเพียงพอ พระเจ้าจะทรงนำเราให้ไปถึงความสำเร็จในโลกนี้อย่างแน่นอน

ขั้นตอนสุดท้ายของชีวิตแห่งความเชื่อคือการที่เรากลายเป็นคนที่พระเจ้าใช้ได้ และในกระบวนนั้นเราพบกับการเปลี่ยนแปลงหลายสิ่งหลายอย่าง เราสัมผัสได้ถึงการที่พระเจ้าทรงสถิตอยู่ล้อมรอบเราในเวลาที่เราอธิษฐาน แต่เราถูกเปลี่ยนเพียงชั่วคราวเท่านั้น และเมื่อเรากลับไปทำกิจวัตรประจำวัน ศักดิ์ศรีนั้นก็หายไป ชีวิตแห่งความเชื่อไม่ใช่ชีวิตที่มีประสบการณ์สุดยอดอย่างต่อเนื่อง เหมือนอย่างการบินขึ้นด้วยปีกของนกอินทรี หากแต่เป็นชีวิตแห่งการเดินไปอย่างสมำ่เสมอโดยไม่อ่อนเปลี้ยต่างหาก (อิสยาห์ 40:31) ชีวิตนั้นไม่ใส่ใจในเรื่องได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ถึงขั้นไหนแล้ว แต่เอาใจใส่สิ่งที่ไปไกลกว่านั้นอีก คือเป็นความเชื่อที่ผ่านการทดลองแล้วว่ามีความทรหดและทรงรับรองว่าใช้ได้ อับราฮัมก็หาได้เป็นแบบอย่างของการได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ไม่ แต่เขาเป็นแบบของชีวิตแห่งความเชื่อ คือความเชื่อที่แท้จริงที่ผ่านการทดสอบแล้วและถูกสร้างขึ้นบนพระเจ้าองค์เที่ยงแท้ ฉะนั้นจึงมีบันทึกไว้ว่า “อับราฮัมเชื่อในพระเจ้า…” (โรม 4:3)

“…จงทำให้มีความบริสุทธิ์ครบถ้วน โดยความเกรงกลัวพระเจ้า” (2 โครินธ์ 7:1)

“ดูก่อนท่านที่รัก เมื่อเรามีพระสัญญาเช่นนี้แล้ว…” เรายึดมั่นในพระสัญญาของพระเจ้าโดยมุ่งหวังว่ามันจะสำเร็จในชีวิต ซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วในด้านความเป็นมนุษย์ แต่ในด้านของพระเจ้า พระองค์ประสงค์ว่า โดยพระสัญญาของพระองค์เราจะเข้าใจถึงสิทธิ์ของพระองค์ที่มีเหนือเราในฐานะที่เป็นเจ้าของชีวิต ยกตัวอย่างเช่น  เราเข้าใจไหมว่า “ร่างกาย..เป็นวิหารของพระวิญญาณบริสุทธิ์” หรือเรากำลังปล่อยตัวให้ประพฤติสิ่งหนึ่งที่ไม่อาจยืนอยู่ต่อแสงสว่างของพระเจ้าได้ (1 โครินธ์ 6:19) โดยการชำระให้บริสุทธิ์พระบุตรของพระเจ้าถูกก่อร่างขึ้นในตัวเรา แยกเราออกจากความบาปและทำให้เราบริสุทธิ์ในสายพระเนตรของพระองค์ (กาลาเทีย 4:19) แต่เราต้องเร่ิมเปลี่ยนชีวิตตามธรรมชาติไปเป็นชีวิตที่อยู่ฝ่ายพระวิญญาณโดยการเชื่อฟังพระองค์ พระเจ้าทรงสั่งสอนเราแม้แต่ในรายละเอียดเล็กน้อยที่สุดในชีวิต และเมื่อพระองค์นำคุณให้สำนึกถึงความผิดบาปเวลาใด ก็จงอย่าไป “ปรึกษามนุษย์คนใดเลย” แต่จงชำระตนเองให้สะอาดจากความผิดบาปนั้นในทันที (กาลาเทีย 1:16) ขอให้รักษาตัวคุณให้สะอาดบริสุทธิ์ในการดำเนินชีวิตประจำวันของคุณ

เราต้องชำระตนเองให้ปราศจากมลทินทั้งสิ้นทั้งฝ่ายร่างกายและฝ่ายจิตวิญญาณ จนกระทั่งทั้งสองประสานกลมกลืนกันกับธรรมชาติของพระเจ้า ความนึกคิดแห่งจิตวิญญาณของเราสอดคล้องกับชีวิตของพระบุตรผู้ทรงสถิตอยู่ในเราไหม หรือเรามีความคิดแบบพวกกบฎหัวแข็ง เรากำลังยอมให้จิตใจของพระคริต์ก่อร่างสร้างขึ้นในตัวเราไหม (ฟีลิปปี 2:5) พระคริสต์ไม่เคยอ้างสิทธิ์เหนือพระองค์เองแต่ทรงดูแลรักษาจิตใจของพระองค์เองเสมอ เพื่อให้จิตวิญญาณของพระองค์นอบน้อมต่อพระบิดาตลอดเวลา เราต้องรับผิดชอบให้จิตวิญญาณของเราปรองดองกับพระวิญญาณของพระเจ้าเช่นกัน และเมื่อเราทำเช่นนั้น พระเยซูก็ค่อยๆชูชีวิตเราขึ้นถึงระดับที่พระองค์เคยอยู่ คือระดับแห่งการอ่อนน้อมอย่างสมบูรณ์ต่อพระประสงค์ของพระบิดา ซึ่งพอถึงระดับนี้แล้วเราก็ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรอีก เรากำลังสร้างความบริสุทธิ์แบบนี้ให้สมบูรณ์ครบถ้วนโดยการยำเกรงพระเจ้าไหม พระเจ้าทรงย่ิงใหญ่ขึ้นในชีวิตของเราจนกระทั่งคนอื่นเร่ิมสังเกตเห็นพระองค์มากยิ่งขึ้นไหม

ขอให้คุณมีใจเด็ดเดี่ยวในการติดตามพระเจ้าและยินดีที่จะละส่ิงอื่นท้ิงไป จงยอมให้พระเจ้าเป็นที่หนึ่งในชีวิตคุณอย่างแท้จริง